NA RUINIE - klp.pl
klp.pl Lektury Analizy i interpretacje Motywy literackie Epoki
Woda wiedziała więcej o nas niż my sami:
Że to ostatnia nasza schadzka pod drzewami
Wysokimi nad rzeką, która w wolnym biegu
Fal odbijała nasze postacie na brzegu,
Siedzące w ostatniego słońca bladym błysku
Na chwastami obrosłym świątyni zwalisku.
W głębokim bezprzeczuciu słuchaliśmy w ciszy
Szumu drzew, w którym dusza zadumana słyszy,
Za czym tęskni, jak w chmurach płynących wysoko
Wszystkich kształtów dopatrzy się marzące oko.
Lecz woda znała przyszłość, jawiąc nam rozlewne
Odbicia nasze, zmienne i chwili niepewne,
Zwierciedląc usta nasze w swej ciemnej głębinie,
Złączone w pocałunku pierwszym - na ruinie,

Oznacz znajomych, którym może się przydać




  Dowiedz się więcej
1  Leopold Staff - życiorys - notatka szkolna
2  Wykaz publikacji Leopolda Staffa
3  Deszcz jesienny – analiza i interpretacja



Komentarze
artykuł / utwór: NA RUINIE







    Tagi: